Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

Έλλη Κοκκίνου: «Ο Γιώργος εξαφάνισε τις ανασφάλειες μου»

Στα 43 της, το σημαντικό για τη Έλλη, είναι να εξασφαλίσει ένα υγιές μέλλον στο γιο της. Ενοχές θα έχει πάντα για πολλά, αλλά ευτυχώς υπάρχει και ένας άντρας δίπλα της, που στάθηκε βράχος σε όλες τις δύσκολες στιγμές.


Σαν μικρή βάρκα που ευτυχώς ξεφεύγει από τις φουρτούνες, μοιάζει η ζωή της Έλλης Κοκκίνου. Γερό σκαρί, αν σκεφτεί κανείς πως, όταν τα κύματα ξεπερνούσαν το μέγεθός της, εκείνη και πάλι κατάφερνε να βγαίνει αλώβητη στην επιφάνεια. Ευτυχώς, το γέλιο του 5χρονου γιου της, Αλέξανδρου, την κάνει να ξεχνά τα δύσκολα, αλλά και το αλμυρό νερό, που εκείνη κατάπιε την ώρα της φουρτούνας. 

«Έχει ένα όμορφο γαργαλιστικό γέλιο, όταν γελάει με όλη του την ψυχή, που θέλω να τον συνοδεύει σε όλη του ζωή. Αυτό σημαίνει ότι θα έχει υγεία και αγάπη. Θέλω να τον βλέπω και να τον θαυμάζω γι’ αυτό που εκείνος θα ήθελε να γίνει στη ζωή. Να είναι περήφανος για τον εαυτό του και μακάρι να τον κάνω στο μέλλον να νιώθει ουσιαστικά περήφανος και για τη μαμά του» εξομολογείται στο People η Έλλη. Ο γιος της δείχνει ήδη μια μικρή κλίση στον αθλητισμό και μοιάζει να έχει φωτογραφική μνήμη. «Προσπαθώ να του διδάξω να είναι δοτικός και όχι τσιγκούνης συναισθηματικά. Κι επειδή φαίνεται ευαίσθητο παιδί, θέλω να μάθει να διεκδικεί αυτό που του ανήκει ή του αξίζει».

Στη συνάντησή μας, ένα ζεστό απόγευμα του Αυγούστου στη Γλυφάδα, η Έλλη με εκπλήσσει μιλώντας περισσότερο για τα δύσκολα και όχι για τα εύκολα της ζωής της. Ποτέ κανείς μας δεν είχε καταλάβει σε πόσο άσχημη κατάσταση βρισκόταν η τραγουδίστρια, λίγο πριν τη δούμε στην κριτική επιτροπή του Greek Idol, στις αρχές του 2011. «Το τηλεφώνημα του Πέτρου Κωστόπουλου και η πρόταση για το Greek Idol με έσωσαν. Περνούσα πολύ δύσκολα, ήταν και η εποχή του χωρισμού μου. Ξαφνικά, ένιωσα ότι μου άνοιξαν πολλές πόρτες, σε πολλά επίπεδα. Ήταν σαν να με έβλεπε ο Θεός και να έλεγε ότι το κορίτσι αυτό χρειάζεται βοήθεια. Ήμουν πελαγωμένη, στα όριά μου, σε πολύ κακό σημείο της ζωής μου». Σήμερα, μοιάζει πολύ πιο σίγουρη για τον εαυτό της, έχοντας απομυθοποιήσει πλήρως το επάγγελμα της τραγουδίστριας. Εδώ και χρόνια, ο φύλακας άγγελος και αιώνιος σύμμαχός της, η μητέρα της, Μαίρη Παπαθανασοπούλου, την παρακινούσε για ένα επόμενο βήμα στην επαγγελματική της ζωή. Έτσι, γεννήθηκε και η ιδέα του αγγλόφωνου παιδικού σταθμού Happy Faces στη Γλυφάδα, που δημιούργησαν μαζί. «Πηγαίνω κάθε μέρα στις 9.30 το πρωί εκεί. Είναι πολύ πιο υγιής η ζωή μου τώρα και αυτό μου αρέσει. Δεν απαρνιέμαι τίποτε από το παρελθόν μου. Αντίθετα, ευχαριστώ τον Θεό που πρόλαβα να ζήσω τις ένδοξες στιγμές των νυχτερινών μαγαζιών, γιατί με εκείνα τα χρήματα μπόρεσα να επενδύσω και στον παιδικό σταθμό, με τον οποίο νιώθω μια ασφάλεια. Λατρεύω τη δουλειά της τραγουδίστριας, αλλά δεν θα έδινα τη ζωή μου γι’ αυτήν. Δεν εξιδανικεύω το επάγγελμά μου, ούτε θεωρώ ότι είναι η πιο σημαντική δουλειά του κόσμου. Το τραγούδι ήταν και είναι σίγουρα η καψούρα μου. Έβγαλα πολλά χρήματα στο παρελθόν και ήταν ευλογία που μπόρεσα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Τα απομυθοποίησα όλα, όταν γεννήθηκε το παιδί μου».


Για κάποιους μπορεί να είναι παράξενη η εικόνα μιας σέξι γυναίκας, η οποία διευθύνει έναν παιδικό σταθμό. Η ίδια το φοβήθηκε; «Στον παιδικό σταθμό δεν βλέπουν μια σέξι γυναίκα. Εκεί που ένιωθα εγώ ανασφάλεια –αλλά ξεπεράστηκε γρήγορα– ήταν η απορία κάποιων: “Τι σχέση έχει, τώρα, η τραγουδίστρια με το παιδαγωγικό κομμάτι;”. Αυτό, λοιπόν, είναι ένα κομμάτι που χειρίζονται οι δασκάλες του παιδικού σταθμού και όχι εγώ. Προσωπικά, θέλω τα παιδάκια να νιώθουν ασφαλή, γιατί ξέρω πώς είναι το αίσθημα του αποχωρισμού του παιδιού από τη μητέρα του. Το έχω βιώσει με τον Αλέξανδρο. Αυτό τον παιδικό σταθμό ήθελα να τον δημιουργήσω για να είμαι σίγουρη ότι θα εξασφαλίσω στο παιδί μου και σε μένα ένα πιο σίγουρο μέλλον. Θα μπορώ να δουλεύω σε αυτόν και στα 60 μου, ενώ στο τραγούδι όχι. Επιπλέον, λατρεύω τα παιδιά, έχω υπέροχη σχέση μαζί τους, και εγώ και η μητέρα μου, η οποία με στηρίζει καθημερινά και με βοηθάει και στον παιδικό σταθμό» λέει η Έλλη με ειλικρίνεια.

Η ειλικρίνεια, εξάλλου, ήταν ανέκαθεν ένα μεγάλο όπλο της. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την άνεσή της και την πολιτισμένη στάση της, όταν στην αρχή της σχέσης της με τον 24χρονο σήμερα μπασκετμπολίστα Γιώργο Μπόγρη έπρεπε να αντιμετωπίσει αγενείς ή και χυδαίες
«δημοσιογραφικές» ερωτήσεις. Τον Οκτώβριο συμπληρώνουν τρία χρόνια μαζί. Τη ρωτώ αν η διαφορά ηλικίας την κάνει να νιώθει ανασφαλής. «Δίπλα στον Γιώργο οι περισσότερες ανασφάλειές μου έχουν εξαφανιστεί. Έχει έναν απίστευτο τρόπο να το κάνει αυτό. Ο Γιώργος εκεί που πρέπει είναι πολύ σοβαρός. Δεν νομίζω ότι είναι πολλοί οι άντρες που θα μπορούσαν να αντέξουν αυτά που εγώ έχω περάσει και να είναι δίπλα μου. Εννοώ με όλες τις ψυχολογικές μου διακυμάνσεις τα τελευταία χρόνια. Πέρασα πολύ δύσκολες στιγμές κι ο Γιώργος ήταν εκεί, βράχος. Ήξερε πότε έπρεπε να μου δώσει χώρο και χρόνο και γνωρίζει ότι προτεραιότητά μου στη ζωή είναι το παιδί μου. Πολλοί λίγοι άντρες το έχουν αυτό και πόσο μάλλον σε αυτή την ηλικία. Στάθηκε στο πλευρό μου με άψογο τρόπο. Και όταν χρειάζεται, έχει απίστευτο χιούμορ» εξομολογείται. Πολλοί αναρωτιούνται αν σε σχέσεις με διαφορά ηλικίας υπάρχουν οι ίδιες ανησυχίες και στους δύο. «Άλλες εμπειρίες και προβληματισμούς έχεις στα 24 και άλλες στα 43. Λογικό είναι να μην έχουμε τις ίδιες ανησυχίες. Σε άλλα πράγματα μπορεί να συμβαδίζουμε, σε άλλα πάλι όχι. Αλλά και με κάποιο συνομήλικό μου δεν μπορώ να συμβαδίσω σε όλα ή να κατανοήσω τη σκέψη του. Άρα, δεν είναι τελικά θέμα ηλικίας».


Το διαζύγιο της Έλλης Κοκκίνου και του Παναγιώτη Βασιλειάδη έχει πλέον εκδικαστεί. Δεν φοβήθηκε ούτε μία στιγμή μήπως χάσει την επιμέλεια του Αλέξανδρου. Ωστόσο, πάντα θα νιώθει ενοχές για το ότι δεν τα κατάφερε στο γάμο της, ώστε η παρουσία του πατέρα να είναι συνεχής για το παιδί. «Σαφώς και με προβληματίζει η έλλειψη πατρικού προτύπου μέσα στο σπίτι. Είμαι, όμως, λογική και δεν μου λένε τίποτε οι δικαστικές αποφάσεις. Αν το παιδί θέλει να καθίσει με τον μπαμπά του λίγο περισσότερο, θα πάει. Θα βλέπει τον πατέρα του όσο το έχει ανάγκη. Το να τιμωρεί ένας πατέρας ή μια μητέρα το παιδί τους σε ένα χωρισμό, μόνο και μόνο για να εκδικηθεί ο ένας τον άλλο, είναι το μεγαλύτερο σφάλμα που μπορούν να κάνουν. Ακόμη και να σκοτώνονται στα δικαστήρια, μπροστά στο παιδί πρέπει να είναι σαν δύο καλοί φίλοι. Με πιάνουν συχνά τα ενοχικά μου, που δεν καταφέραμε να έχει το παιδί καθημερινά τον μπαμπά του. Όμως, από τη στιγμή που δεν μπορούσαμε να είμαστε μαζί, καλύτερα έτσι,γιατί διαφορετικά θα ζούσε κι ο Αλέξανδρος σε περιβάλλον αρρωστημένο».

Αυστηρή επιλογή της, επίσης, είναι το γεγονός ότι ο μικρός δεν έχει γνωρίσει το σύντροφό της. «Είναι καλύτερα να γνωρίζει το παιδί το σύντροφο της μαμάς, όταν εκείνη θα είναι όσο το δυνατόν πιο σίγουρη για μια σταθερότητα στη ζωή της. Εξαρτάται και από την ηλικία του παιδιού. Όταν ένα παιδί βιώνει το χωρισμό των γονιών του, δεν θα ήθελα να βιώσει και ένα δεύτερο ενδεχόμενο χωρισμό σε αυτή την τρυφερή ηλικία. Μπορεί, όταν ο Αλέξανδρος θα είναι 9 χρόνων, να μη λέω τα ίδια πράγματα. Θέλω να γνωρίζει το παιδί μου την αλήθεια, αλλά όταν θα μπορεί να τη δεχτεί και κάτω από μία ομπρέλα σιγουριάς. Όλο αυτό δεν είναι θέμα του Γιώργου, ούτε σχετίζεται με την ηλικία του. Σίγουρη δεν είμαι ούτε για τον εαυτό μου. Μάλλον εμένα φοβάμαι τελικά. Μετά από δέκα χρόνια σχέσης και γάμου που έληξε άδοξα, πάντα θα φοβάμαι μήπως αλλάξει ξαφνικά κάτι. Σκέφτομαι και το επάγγελμα του Γιώργου, που απαιτεί συνεχείς αλλαγές πόλεων...Δεν έχω το δικαίωμα να το κάνω αυτό στο παιδί μου» λέει.


Κάτι που ίσως δεν γνωρίζουν πολλοί είναι ότι η Έλλη, όλα αυτά τα χρόνια που εμφανίζεται στα νυχτερινά μαγαζιά, κατά κάποιον τρόπο υποφέρει. Ένα παιδικό αλλεργικό άσθμα εξελίχθηκε σε μόνιμο βρογχικό, με αποτέλεσμα να έχει μεγάλη ευαισθησία. Γι’ αυτό και ας μην την παρεξηγούν όταν αρνείται να μοιράσει φιλιά στην πίστα ή στο καμαρίνι της. «Υπήρξε και στιγμή που δεν ήξερα αν θα βγω ζωντανή από την εντατική. Ήταν το 2001, που έπαθα ταυτόχρονα λοίμωξη του αναπνευστικού, πνευμονία και πνευμοθώρακα. Έμεινα τρεις ημέρες στην εντατική και δέκα στο νοσοκομείο και ευτυχώς βγήκα καλά, αλλά πρησμένη από την κορτιζόνη. Δύο χρόνια αργότερα, νοσηλεύτηκα και πάλι για πέντε μέρες. Το 2008, έγκυος στον Αλέξανδρο, ενώ κάναμε γυρίσματα για το βιντεοκλίπ του “Πες μου ένα ψέμα”, σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στο Ψυχικό, έπαθα κρίση άσθματος από τη σκόνη και την υγρασία και βρέθηκα πάλι στο νοσοκομείο».

Δεν θα μπορούσαμε να κλείσουμε αυτή τη συνάντηση, χωρίς να αναφερθούμε στο μέλλον της ελληνικής μουσικής. Πολλοί λένε πως τα τελευταία χρόνια γράφονται πολύ λίγα πραγματικά
ωραία τραγούδια. «Δεν θα διαφωνήσω, είναι αλήθεια, αλλά γράφονται και κάποια εξαιρετικά τραγούδια. Ακόμη κι αν γράφονται ωραία τραγούδια, όμως, δεν μας αφορούν με τον ίδιο τρόπο πλέον, γιατί έχουμε σοβαρότερα θέματα να ασχοληθούμε. Βέβαια, τώρα γράφονται τραγούδια που πρέπει να πάνε καλά ραδιοφωνικά, σε συνάρτηση όμως και με το μαγαζί, όπου θα εμφανίζεται ο καλλιτέχνης. Ο συνθέτης, λοιπόν, δεν γράφει με μόνο κριτήριο την έμπνευσή του. Έτσι, έπεσαν οι συνθέτες, αλλά κι εμείς οι τραγουδιστές, σε μια παγίδα για το τι τραγούδια πρέπει να βγάλουμε. Τραγούδια που θα αρέσουν στους επιχειρηματίες ή
που θα παίξουν στο ραδιόφωνο; Κι αν δεν ακουστεί το τραγούδι σου στο ραδιόφωνο, πώς θα σε προσεγγίσει ο επιχειρηματίας; Όλο αυτό είχε επίπτωση στην ποιότητα του ελληνικού τραγουδιού.






Διαβάστε περισσότερα στο PEOPLE που κυκλοφορεί μαζί με το ΘΕΜΑ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...